Ümit ÖZGÜ – Cisimleşmiş Şefkat “Anne“

Şefkat mi aşk mı daha tesirlidir, hangisi daha safi ve pürüzsüzdür acaba?

Hep aşkı ararız, aşkı kovalarız bu yerkürede, ama aradığımız şeyi tam olarak tahayyül edemiyoruz belki de..

Aşık oluruz delicesine, her şeyin dünyanın bile kendi etrafında döndüğünü zannederiz.  Kainattaki bütün güzellikleri karartıp, aşık olduğumuzda görürürüz sadece aydınlığı, yani kainatta her şeyi aşkla yokluğa mahkum ederiz aslında, görmeyiz artık güneşin berraklığını gökyüzünün maviliğini, dağların yeşilliğini…

Artık yeşilde, mavide, cemalde bir olur gönlümüzün diyarında, gözümüze perde çekilmiş gibi güzellikleri göremez oluruz, sonrası ise büyük bir hüsran yaşarız çoğunlukla, aşkımız ucuz değil karşılığını bulmakta kolay değildir bu dünyada.

Aslında bir hayale aşık olduğumuzu anlarız, çölde Leyla ile karşılaşıp Leyla’yı tanımayan Mecnun gibi.

Yada bütün isteklerimizi karşılayacak bir Mevla’yı buluruz bazen de.

Ama böyle mi?

Şefkatte hiçbir şey beklenmez çoğu kez , mum gibi erirsin, eridiğini bile belli etmezsin.

Şefkati tarif etmekte çok zordur aslında. Çoğu kez de anlamayız bu karşılıksız sevgiyi . Ta ki hepimizin mukaddes gördüğü annelerimiz aklımıza gelene kadar.

Anneler şefkatin cisimleşmiş halidir âdete bu kâinatta. Büyüsellerde çocukları ile yatar çocukları ile kalkarlar hayatları boyunca. Büyütemezler gönüllerinin diyarında çocuklarını, bir dirhem azalmaz şefkatleri ömürleri boyunca…

Fedakârlık mı en alasını yaparlar ama bunu yüzünüze vurmazlar. Çünkü yoktur bir beklentileri sizlerden çoğu kez. Ama maalesef son yıllarda bu annelerimizi evlerimize bile sığdıramaz olduk, etrafımız huzur evleri ile doldu. Adlarının huzur evi olduğuna aldanmayın sakın altında büyük ihanetleri saklıyor bu evler… Yalnızlık, terk edilmişlik ve kenara atılmışlık…

Birde evinde kaynana istemeyen gelinlerimiz moda oldu. Sıkılmadan, usanmadan daha ilk görüşmesinde annen bizimle mi yaşayacak diye soran gelinlerimiz… Kendisi acaba anne olmayacak mıydı bu hayatta ? Çocuğu için her şeyi yapıp kenara atılmak nasıl bir duygu yaşamayacak mıydı? Yaşayacaktı elbette ama anlayacak şuura sahip değillerdi belki de…

Ne olursa olsun anneler sadece baş tacı olmayı hak ediyorlar bu dünyada. Hatırlanmak hatırlamak güzeldir bu hayatta. Anneler ise her an hatırlanmayı hak ediyorlar. Her an şefkat timsali olan annelerimizi hatırlamak dileğiyle…

 

 

 

2 comments

YDR için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir